سخن مؤلّف امام علىّبن‌ابىطالب هيچ‌گاه از رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم جدا نبوده ، نه پيش از آفرينش اين جهان و نه در اين عالم و نه بعد از رفتن از اين جهان . امّا پيش از اين عالم . . . چون حضرتش از نور خلق شده است . . . همان نورى كه پيامبر ذاتاً از آن آفريده شده بود ، هر دو بزرگوار از يك نور خلق شده‌اند . آن نور در پيشگاه پروردگار به پرستش و سجود و ركوع و تسبيح و تقديس ذات خداوندى مشغول بود و فرشتگان با تسبيح او خداى را مىستودند و مىپرستيدند . آن نور هزاران سال پيش از آفرينش حضرت آدم و ديگر آفريده‌ها وجود داشت . خداوند ، آدم را آفريد تا آن نور را در او قرار دهد ، از مسير او در اصلاب و ارحام بگذراند و بدين‌جهت به فرشتگان دستور داد تا بر آدم سجده كنند . نام على در هيچ‌جاى آن عالم ، از نام پيامبر جدا نبود . بر عرش نوشته بود : « لا إله إلا اللَّه ، محمّد رسول اللَّه ، ايَّدتُه بعلىّ » . بر در بهشت نوشته شده بود : « محمّد رسول اللَّه ، علىّبن‌ابىطالب اخو رسول اللَّه » و همچنين . . . و امّا در اين عالم . . . همگان مىدانند كه او با آن حضرت بود . بعد از آن كه به همراه آن حضرت در پشت پدران بزرگوار و رَحِمِ مادران پاك‌دامن بود ، از آن زمان كه ديده به جهان گشود و در دامن آن حضرت تربيت يافت و همه‌چيز را از او فرا گرفت . با او در همه جا بود و شب و روز ، در سفر و حضر ، در دشت و كوهساران از او جدا نشد و همراه او بود ، بلكه جان او بود . بعد از اين جهان نيز ، در جايگاه و درجه‌ى او با او است . نزديكترين مردم به او